http://zien.afagh-bidari.ir/index.php?action=history&feed=atom&title=%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%DB%8C_%D8%BA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%8C_%D9%84%D8%A7%D8%A8%DB%8C_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C_%D9%88_%D8%B5%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8Cاروپای غربی، لابی یهودی و صهیونیستی - تاریخچهٔ ویرایشها2026-06-05T23:08:07Zتاریخچهٔ ویرایشهای این صفحه در ویکیMediaWiki 1.34.2http://zien.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%DB%8C_%D8%BA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%8C_%D9%84%D8%A7%D8%A8%DB%8C_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C_%D9%88_%D8%B5%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C&diff=463&oldid=prevWikiadmin: ۱ نسخه واردشده2020-07-15T03:08:32Z<p>۱ نسخه واردشده</p>
<table class="diff diff-contentalign-right" data-mw="interface">
<tr class="diff-title" lang="fa">
<td colspan="1" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">→ نسخهٔ قدیمیتر</td>
<td colspan="1" style="background-color: #fff; color: #222; text-align: center;">نسخهٔ ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۳:۰۸</td>
</tr><tr><td colspan="2" class="diff-notice" lang="fa"><div class="mw-diff-empty">(بدون تفاوت)</div>
</td></tr></table>Wikiadminhttp://zien.afagh-bidari.ir/index.php?title=%D8%A7%D8%B1%D9%88%D9%BE%D8%A7%DB%8C_%D8%BA%D8%B1%D8%A8%DB%8C%D8%8C_%D9%84%D8%A7%D8%A8%DB%8C_%DB%8C%D9%87%D9%88%D8%AF%DB%8C_%D9%88_%D8%B5%D9%87%DB%8C%D9%88%D9%86%DB%8C%D8%B3%D8%AA%DB%8C&diff=462&oldid=prevWikiadmin در ۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۳:۰۸2020-07-15T03:08:32Z<p></p>
<p><b>صفحهٔ تازه</b></p><div><br />
<br />
<br />
راز موفقیت لابی یهودی و صهیونیستی در اروپای غربی (Jewish and Zionist Lobby: Western Europe) ، حرکت آن در درون چارچوب منافع استراتژیک غرب و عرضه دولت صهیونیستی به عنوان یک ابزار است. به عبارت دیگر، منشأ موفقیت این لابی به قدرت ذاتی یا عناصر نهفته در آن نیست. بلکه ناشی از هماهنگی منافع و مصالح [[صهیونیسم|صهیونیسم]] با منافع استراتژیک غرب است. الگوی رایج در گفتمان تحلیلی اعراب (رسمی و مردمی) عکس این واقعیت است.<br />
<br />
در این الگو فرض بر آن است که موفقیت [[صهیونیسم|صهیونیسم]] به دلیل قدرت ذاتی آن بوده است و از این رو، افزایش حمایت غرب از اسرائیل به دلیل افزایش نفوذ یهودیان و صهیونیست ها در جهان غرب است و هر اندازه که این نفوذ بیشتر شود حمایت غرب از [[اسرائیل|اسرائیل]] نیز افزایش می یابد. برای محک زدن این نظریه رایج و تشریح ضعف قدرت تفسیری آن، به برخی شواهد و قرائن تاریخی و جدید اشاره می شود:<br />
<br />
1 ـ اولین کسی که در دوران معاصر به ایجاد یک [[دولت یهودی|دولت یهودی]] در فلسطین فراخواند "ناپلئون بناپارت" بود. او همچنین اولین مهاجم غربی به شرق عربی در عصر جدید بود. شایان ذکر است که ناپلئون آن چنان که سرگذشت او در [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] نشان می دهد، یهودستیز بود. در این جا نمی توان از وجود یک لابی یهودی یا صهیونیستی قوی یا ضعیف به هنگامفراخوان ناپلئون به این کار سخن گفت؛ بلکه دعوت ناپلئون برآمده از درک او از منافع استراتژیک [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] بود.<br />
<br />
2 ـ جمع کثیری از سیاستمداران [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] (پالمرستون، شافتسبری، الیفانت، لوید جرج و بالفور) پیش از ظهور جنبش [[صهیونیسم|صهیونیسم]] میان یهودیان و در غیاب لابی یهودی و صهیونیستی، به ایجاد دولتی یهودی در فلسطین فرا می خواندند. گفتنی است که تمام این سیاستمداران به ویژه بالفور که عامل صدور قانون [[بیگانگان|بیگانگان]] در سال 1905 بود از یهودیان نفرت داشتند. هدف این قانون جلوگیری از ورود یهودیان به [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] بود. بعدها بالفور خود به دشمنی اش با نژاد [[سامی|سامی]] اذعان نمود. بالفور معتقد بود که یهودیان باری بر دوش تمدن غرب هستند، اما وی و سیاستمداران مذکور دریافته بودند که چنانچه دولتی صهیونیستی تأسیس شود منافعی استراتژیک عاید [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] خواهد شد.<br />
<br />
3 ـ بی تردید صدور اعلامیه بالفور، مهم ترین حادثه [[صهیونیسم، تاریخ|تاریخ صهیونیسم]] و نیز یکی از مهم ترین نکات در پژوهش های مربوط به شرایط صدور [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] است. بنابراین، لحظه صدور این بیانیه، لحظه ای نادر برای آزمایش الگوی تفسیری فشار یهودی و صهیونیستی است. برای این آزمایش، "قدرت" دو گروه یهودی [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] و [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] در اعمال فشار با یکدیگر مقایسه می شود:<br />
<br />
الف) می دانیم که پیش از جنگ جهانی اول حضور یهودیان در [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] بسیار چشم گیر بود و آنان مناصب دولتی مهمی را به دست آورده بودند و در موقعیت های اقتصادی استراتژیکی حضور داشتند. سه بانک مهم [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] در آن دوره تحت مالکیت برخی اعضای گروه های یهودی بود و همچنین آنان دررسانه ها و رهبری احزاب سیاسی نفوذ کرده بودند و بسیاری از یهودیان [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] هنرمند یا نویسنده بودند. آنان به میزان بسیار زیادی با جامعه خود آمیخته و همانند شده بودند و این موجب فعالیت آسان تر آنان در جامعه [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] شده بود. آنان همچنین به صورت گسترده ای در [[جنگ|جنگ]] جهانی اول شرکت کردند، به نحوی که تعداد سربازان متعلق به آنان نسبت به مجموع جمعیتشان، در مقایسه با غیر یهودیان بسیار بیشتر بود.<br />
<br />
جنبش [[صهیونیسم|صهیونیسم]] تا آن زمان، در گرایش های فرهنگی خود جنبش آلمانی به شمار می آمد و در کنگره های [[صهیونیسم|صهیونیسم]] به زبان آلمانی گفتگو می شد. همچنان که برلین نیز مقر [[صهیونیسم جهانی، سازمان|سازمان [[صهیونیسم|صهیونیسم]] جهانی]] بود. صهیونیست ها کاملاً آماده بودند که [[طرح صهیونیستی|طرح صهیونیستی]] خود را به بخشی از طرح استعماری آلمان تبدیل کنند.<br />
<br />
ب) در مقابل، گروه یهودی بسیار کوچکی در [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] وجود داشت که در مقایسه با گروه یهودی آلمانی، هیچ قدرت مالی یا فرهنگی نداشت. این گروه کاملاً با جامعه [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] همانند شده بود و دشمن [[صهیونیسم|صهیونیسم]] بود (وایزمن و دیگر رهبران [[صهیونیسم|صهیونیسم]] از اروپای شرقی بودند).<br />
<br />
با این همه صهیونیست هایی که در [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] حضور داشتند به رغم ضعف و انزوای خود موفق به وادار کردن بالفور به صدور بیانیه شدند. این در حالی بود که صهیونیست های [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] با وجود قدرت و رابطه با جامعه خود، در این زمینه شکست خورده بودند. در این خصوص نمی توان به چهره [[رسانه|رسانه]] ای یا [[لابی صهیونیستی|لابی صهیونیستی]] و موارد مشابه آن توجه کرد.ما باید منافع استراتژیک امپریالیسم [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] در مقابل منافع استراتژیک امپریالیسم [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] توجه کنیم. امپریالیسمآلمان با دولت عثمانی هم پیمان شده بود و از این رو هیچ مجالی برای وعده دادن به این صهیونیست ها به ضرر عثمانی ها نداشت. اما وضعیت در مورد امپریالیسم [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] متفاوت بود.<br />
<br />
این دولت تا زمان شروع [[جنگ|جنگ]] جهانی اول با دولت عثمانی هم پیمان بود و لذا هنگامی که برای اولین بار وعده بالفوری صادر شد، در مورد طرح شرق [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] بود و به قطعه زمینی در خارج از خاک دولت عثمانی مربوط می شد. اما پس از آن که امپریالیسم انگلیس تصمیم به تجزیه دولت عثمانی گرفت، صدور [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] به نفع مجموعه ای از صهیونیست هایی که انگلیسی نبودند، ممکن شد. آنها که در آن زمان در [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] حضور داشتند باید رابطه خود را با یک سازمان تحت نفوذ [[آلمان ـ اسرائیل، روابط|آلمان]] قطع می کردند.<br />
<br />
[[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] این بار در خصوص قطعه زمینی در داخل سرزمین های دولت عثمانی بود. بنابراین می بینیم که [[اعلامیه بالفور|اعلامیه بالفور]] و حمایت [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] از طرح صهیونیسم هیچ رابطه ای با لابی یهودی یا صهیونیستی، اعم از قوی یا ضعیف، ندارد.<br />
<br />
4 ـ اگر به سیاست کنونی دو کشور [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] و [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] در قبال خاورمیانه توجه کنیم، در می یابیم که این سیاست ها به طور کلی و با اختلافاتی اندک، همسو با سیاست های آمریکا در منطقه و جهت گیری های استراتژیک غرب است. محققان نکته سنج و دقیق می توانند دریابند که سیاست [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] همگرایی بیشتری با سیاست آمریکا دارد و بیشتر (از بقیه اروپا) در حمایت و پشتیبانی از [[اسرائیل|اسرائیل]] است. اما سیاست [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] همسویی چندانی با سیاست های آمریکا در منطقه ندارد و (به گفته غریبان) از اعتدال بیشتری برخوردار است. اگربخواهیم این تفاوت را براساس نفوذ [[صهیونیسم|صهیونیسم]] تفسیر کنیم مطمئنا با مشکل برخوردار خواهیم کرد:<br />
<br />
الف) گروه یهودی حاضر در [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] از لحاظ کمی بسیار ضعیف است، اما از لحاظ کیفی گروهی است که بیشترین همانندی را با جامعه [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] داشته و هم اکنون نیز در حال کاهش است (اگر نگوییم در حال انقراض است). هنگام وقوع کشتار صبرا و شتیلا، تلویزیون [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] هیچ اندیشمند انگلیسی یهودی را نیافت که از موضع [[صهیونیسم|صهیونیسم]] دفاع کند و از این رو ناچار شدند از نورمن بوردوریتس رئیس مجله کومنتاری از ایالات متحده برای تشریح دیدگاه [[صهیونیسم|صهیونیسم]] دعوت کنند.<br />
<br />
ب) اما در [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] گروهی یهودی وجود دارد که شمار افراد آن به 700 هزار نفر می رسد. این گروه پس از مهاجرت یهودیان مغرب به [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] نوعی هویت یهودی یافته است و البته گروهی پرنفوذ در [[رسانه|رسانه]] ها و غیره است.<br />
<br />
به اعتقاد نگارنده، در تفسیر موضع هر دو کشور نباید به قدرت و ضعف گروه یهودی حاضر در هر کدام توجه کرد، بلکه باید موضع آنها را در ائتلاف و هم پیمانی غربی و نوع نگرش آنها به این ائتلاف را بررسی کرد. [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] نسبت به [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] ارتباط بیشتری با ایالات متحده در چارچوب این هم پیمانی دارد. این در حالی است که [[فرانسه ـ اسرائیل، روابط|فرانسه]] می کوشد بخشی از استقلال اروپا را حفظ کند که [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلستان]] چندان به آن اهمیت نمی دهد. شاید همین امر منشأ اختلاف سیاسی این دو کشور در مورد مسأله خاورمیانه باشد.<br />
<br />
5 ـ اگر به دولت هایی مانند [[هلند ـ اسرائیل، روابط|هلند]] و [[بلژیک ـ اسرائیل، روابط تجاری|بلژیک]] نظری بیفکنیم، نخواهیم توانست که حمایت آنها را از اسرائیل، با استناد به مقوله لابی یهودی و صهیونیستی تفسیر کنیم؛ زیرا حضور یهودیان دربسیاری از کشورهایی از این دست، تقریبا مساوی صفر است.<br />
<br />
==مأخذ:==<br />
#المسیری، عبدالوهاب: '''''دایره المعارف یهود، یهودیت و صهیونیسم'''''، ترجمه مؤسسه مطالعات و پژوهش های تاریخ خاورمیانه، دبیرخانه کنفرانس بین المللی حمایت از انتفاضه فلسطین، جلد ششم، چاپ اول، پاییز 1382.</div>Wikiadmin