Wikiadmin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۳:۰۸

2020-07-15T03:08:31Z

صفحهٔ تازه

در آغاز دهه پنجاه [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] تحت حمایت آمریکا بود. آمریکا در جزیره کانیو نزدیک شهر اسمره یک پایگاه نظامی تأسیس کرد. مأموریت این پایگاه تا حدود زیادی شبیه مأموریت ناو [[جاسوسی|جاسوسی]] آمریکا "لیبرتی" بود که در تجاوز پنجم ژوئن سال 1967 به کار گرفته شد. وظایف بسیار مهمی به عهده این پایگاه گذاشته شده بود شامل: پیگیری ماهواره ها، ضبط و انتقال مخابرات بی سیم و کلیه تماسهای اردوگاه سوسیالیسم. در تاریخ 3/2/1971 مجله لبنانی الحوادث طی گزارشی که در این خصوص منتشر ساخت اعلام کرد در این پایگاه مکالمات نظامی به هر زبانی که باشد سریعا ترجمه شده و رمز آنها حل می شود و درواقع بزرگترین ایستگاه فرستنده آمریکا در خارج کشور و نخستین جای پای آمریکا در شاخ [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] به شمار می رود. در سال 1960 آمریکا با امپراتور هیلاسیلاسی قراردادهایی امضاء کرد و به موجب آن متعهد شد که در مقابل توسعه پایگاه "کانیور" 40 هزار نظامی اتیوپیایی را آموزش دهد.

با وجود زمینه دشمنی [[اسرائیل|اسرائیل]] با جنبشهای آزادیبخش ملی و وفاداری آن به امپریالیسم آمریکا، روابط [[اسرائیل|اسرائیل]] ـ [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در دوران امپراتورهیلاسیلاسی و درپی تجاوز سه جانبه سال 1956 به مصر، گسترش یافت. در سال 1957 امپراتور [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] از بن گوریون با درخواست بن گوریون که به منزله تلاش آمریکا برای تثبیت موقعیت [[اسرائیل|اسرائیل]] در آفریقا بود، موافقت کرد.

در تاریخ 14/9/1960 نیروی هوایی [[اسرائیل|اسرائیل]] به امپراتور هیلاسیلاسی که مواجه با یک کودتای نظامی شده بود، کمک کرد تا هواپیمای وی بتواند فرود آید. امپراتور در امریکای لاتین مشغول گردش بود که کودتا رخ داد. وی از [[مایر، گُلدا (1978ـ1898)|گلدا مایر]] که وزیر خارجه بود، درخواست کمک کرد. مایر ضمن قبول این درخواست، ماجرا را به بن گوریون گفت و او به شرط اشغال پایگاه "اسمره" توسط نیروی هوایی [[اسرائیل|اسرائیل]] به منظور تأمین فرود هواپیمای امپراتور، با این درخواست موافقت کرد. در سال 1961 بن گوریون طی یک نامه شخصی به امپراتور اتیوپی، از وی درخواست کرد شناسایی دیپلماتیک و رسمی و کامل [[اسرائیل|اسرائیل]] را اعلام کند. پس از اجرای مقدمات آن در سپتامبر 1963 رژیم [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] [[اسرائیل|اسرائیل]] را به رسمیت شناخت.

در سال 1971، [[رابین، اسحاق (1995ـ1922)|اسحاق رابین]] و حاییم بارلو و سپس [[دایان، موشه (1981 ـ 1915)|موشه دایان]] و اباابان و شمعون پرز به [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] مسافرت کردند. از آن تاریخ اسرائیلیها در دستگاههای سیاسی و اقتصادی و نظامی رژیم حاکم بر [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] نفوذ کردند و در زمینه های زیر فعالیت زیادی کردند:

1 ـ اسرائیلیها مدیریت فعالیتهای نیروهای امنیتی و ضدانقلابی و ضداطلاعاتی [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] را به عهده گرفتند. در این زمینه یک افسر سابق [[ارتش اسرائیل|ارتش اسرائیل]] ضمن اشراف کلی بر دستگاههای امنیتی اتیوپی فعالیت این دستگاهها را مشخص و تصویب می کرد.

2 ـ اداره مرکز آموزش عالی نیروهای امنیتی [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در آدیس آبابا توسط کارشناسان اسرائیلی.

3 ـ احداث چند مرکز و پایگاه جنگی در [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] به خصوص در اریتره.

در این خصوص جبهه آزادیبخش اریتره گزارش داده بود که اسرائیلیها یک پایگاه هوایی در جزیره "حالب" واقع در دریای سرخ، روبروی بندر حالب تأسیس کرده اند.

4 ـ [[اسرائیل|اسرائیل]] برای سرکوب جنبش آزادیبخش اریتره و دیگر جنبشهای رهایی بخش، کمکهای بی دریغی در اختیار اتیوپی گذاشت.

5 ـ احداث چندین مرکز رادار در جزایر دریای سرخ. در این خصوص، [[اسرائیل|اسرائیل]] طبق یک قرارداد که توسط روزنامه لبنانی النهار در تاریخ 16/1/1972 منتشر شد، یک شبکه طولانی رادار در طول ساحل دریای سرخ، احداث کرد و موشکهای هوک ساخت [[اسرائیل|اسرائیل]] را نیز در اختیار [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] گذاشت.

"الیاهو سلفتر" (ELIAHO SILFTER) یکی از روزنامه نگاران اسرائیلی در روزنامه صهیونیستی هاآرتس مورخه 13/1/1978 نوشت:

[[اسرائیل|اسرائیل]] در سه زمینه علیه انقلابیون اریتره و مهاجمان شمال شرقی به [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] کمک می کند:

اول: اعزام کارشناسان و مربیان آموزشی اسرائیلی به اتیوپی.

دوم: کمک در تغییر هواپیماها و دیگر تجهیزات این کشور.

سوم: آموزش خدمه تانکهای [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در [[اسرائیل|اسرائیل]] که همه اینها در سایه سلاحهای ساخت شوروی انجام می گیرد، که [[اسرائیل|اسرائیل]] آنها را در سال 1967 و [[جنگ|جنگ]] یوم کیپور به دست آورد.

وی ادامه می دهد که من می دانم که [[اسرائیل|اسرائیل]] درهمکاری با [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] از سنن دیرینه ای پیروی می کند، و منافع مشترکی وجود دارد... و مسائلی هست که باید مطرح کنیم. این برای [[اسرائیل|اسرائیل]] مهم است که اریتره ای ها و اعراب بر دو سوی باب المندب مسلط نشوند و آن را تبدیل به یک دریاچه عربی نکنند. در سال 1971 [[مایر، گُلدا (1978ـ1898)|گلدا مایر]] در جریان دیدار از آمریکا به رئیس جمهوری وقت ریچارد نیکسون پیشنهاد کرد، پیمان نظامی میان [[اسرائیل|اسرائیل]] و [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] و [[آفریقای جنوبی ـ اسرائیل، روابط|آفریقای جنوبی]] تشکیل شود.

حاییم بارلیو در سفری که در همان سال به اتیوپی داشت، موفق شد امپراطور "هیلاسیلاسی" را متقاعد کند که تسهیلات دریایی و هوایی نظامی برای یک نیروی ضربتی [[اسرائیل|اسرائیل]] را از طریق پایگاه آمریکایی موجود در نزدیک اسمره به نام "کانیو" در اختیار رژیم [[اسرائیل|اسرائیل]] قرار دهد. این تسهیلات شامل سوخت و مهمات رسانی به بمب افکنهای نوع فانتوم و اسکای هوک [[اسرائیل|اسرائیل]] بود. [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] همچنین یک پایگاه دریایی ویژه ناوچه های موشک انداز در نزدیکی اریتره، 200 کیلومتری مرز مصر، در اختیار [[اسرائیل|اسرائیل]] گذاشت.

رژیم صهیونیستی از اتیوپی انتظار داشت تا این کشور جای پایی را برای [[اسرائیل|اسرائیل]] کنار دریای سرخ باز کند. چون [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] از لحاظ امنیتی و استراتژیکی ـ به نوشته [[هاآرتس، روزنامه|روزنامه هاآرتس]] ـ برای [[اسرائیل|اسرائیل]] مهم ترین کشور آفریقایی است.

دکتر آر. س. سوزان جنلسن(D.R. S. Suzan Gnelson) استاد مطالعات آفریقایی در [[دانشگاه|دانشگاه]] عبری درباره روابط [[اسرائیل|اسرائیل]] و [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در دوران امپراطور هیلاسیلاسی می گوید:

"هر دو کشور هدف استراتژیک واحدی دارند و آن دور کردن شوروی از دریای سرخ است هر دوکشور، مشکلات یکدیگر را در رابطه با همسایگانشان درک می کنند. مشکلات [[اسرائیل|اسرائیل]] با [[کشورهای عربی ـ اسرائیل، روابط|کشورهای عربی]] و مشکلات [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] با سومالی و سودان و جبهه آزادی بخش اریتره می باشد. در این [[استراتژی اسرائیل|استراتژی اسرائیل]] و اتیوپی، با منافع آمریکا همسو می شوند. به گفته "لیاهوسلفتر" ـ فرستاده روزنامه صهیونیستی هاآرتس ـ خراب کردن شوروی وسیله اعراب مسأله ای انجام شدنی است. لذا [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] ای ها، به رخنه روسها در دریای سرخ توجه دارند و این امر آنان را نگران می کند، در این زمینه منافع [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] نه تنها با منافع [[اسرائیل|اسرائیل]] که با منافع آمریکا نیز همسو می شود."

اباابان وزیر خارجه اسبق [[اسرائیل|اسرائیل]] در مورد [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] چنین می گوید: "جای پایی برای [[اسرائیل|اسرائیل]] در کنار دریای سرخ، محاصره اقلیمی تحمیلی را جبران می کند و با به هم پیوند دادن اقیانوسهای شرقی و غربی از طریق یک نوار باریک زمینی، [[اسرائیل|اسرائیل]] می تواند به صورت پلی درآمده و از روی آن به طرف همه ملتها در همه قاره ها عبور کند و بدین گونه می توان ملل آسیا و اروپا را از تکیه بر کانال سوئز آزاد کرد."

اباابان در توضیح اهمیت جای پا بودن [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] طی مقاله ای در مجله آمریکایی مسائل خارجی نوشت: "بازارها و دوستی ها و روابط فنی و فرهنگی و اقتصادی [[اسرائیل|اسرائیل]] در صورت لزوم می تواند زمینه ای میان ملل معاصر آن سوی محاصره عربی، داشته باشد... شتاب [[اسرائیل|اسرائیل]] به سوی [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] اینک از مخالفت اعراب با پذیرش حقیقت وجود اسرائیل، ضرورت بیشتری پیدا کرده است." [[اسرائیل|اسرائیل]] از ناپایداری واقعیت سیاسی در کشورهای نوخاسته آفریقایی که بیش از 35 کشور آن از اوایل دهه پنجاه بهبعد استقلال یافته اند، بهره برداری کرد و توانست به داخل قاره [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] رخنه کند. سپس تلاش گسترده ای را برای تسلط بر دریای سرخ شروع کرد تا از این طریق بتوانند به راحتی به [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] و شرق [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] ارتباط پیدا کند.

اباابان در نوزدهم ژوئن 1967 طی نطقی در مجمع عمومی [[سازمان ملل متحد ـ اسرائیل، روابط|سازمان ملل متحد]] گفت: "باز شدن تنگه های تیران به روی کشتیرانی اسرائیل، عنصر تازه ای به نقشه ترابری جهان افزود و [[اسرائیل|اسرائیل]] روی این عنصر جدید پلی ساخت تا آن را به کشورهای دوست در آسیا و شرق [[آفریقا ـ اسرائیل، روابط|آفریقا]] متصل کند. پلی تشکیل شده از شبکه روابطی که [[اسرائیل|اسرائیل]] توانست در سالهای اخیر برقرار کند. روابطی که [[اسرائیل|اسرائیل]] آن را مایه افتخار خود می داند، زیرا بر این تافته آینده اقتصادی، [[اسرائیل|اسرائیل]] بافته می شود."

رژیم صهیونیستی از بدو تأسیس، دسترسی به دریای سرخ و اشراف و تسلط بر دهانه های شمالی و جنوبی آن را مورد توجه قرار داده و پیوسته در این راه تلاش کرده است. مطالب زیر بیانگر این تلاشها و نقش [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در آن است: در تاریخ 10/3/1949، نیروهای اسرائیلی ارتش اردن را در دهکده "ام الرشراش" (بندر ایلات فعلی) مورد حمله قرار دادند.

بن گوریون در یادداشتهای خود تحت عنوان "سالهای مبارزه طلبی" (صفحه 121) می نویسد: "در جریان [[جنگ|جنگ]] سال 1948 رسیدن به ام الرشراش، غیرممکن بود. زیرا در رأس مثلثی قرار دارد که دشمن بر دو ضلع آن مسلط است. به علاوه جایی بود به مثابه دام مرگ و بعد از امضای قرارداد ترک مخاصمه و آتش بس با [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] و تأمین یکی از دو جناح مثلث، حرکت دادن نیروهای اسرائیلی به سوی خلیج عقبه، امکان پذیر شد." در سال 1954 کاتسنلسون (Katsnelson)نوشت: "ما ناوگانهای دریایی عظیمی داریم که همه در بنادر جهان، فعالیت دارند... لذا برای آینده آن چنان باید آماده شویم که ناوگانهای دریایی و جنگی ما بتوانند محاصره تحمیلی اعراب را در هم بشکنند و از طریق تبدیل تدریجی دریای سرخ به یک دریاچه یهودی، ما هم به نوبه خود، برخی از [[کشورهای عربی ـ اسرائیل، روابط|کشورهای عربی]] را محاصره کنیم."

در تاریخ 29/10/1956 [[اسرائیل|اسرائیل]] در آغاز تجاوز سه جانبه به [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] در جریان حمله به سینا، شرم الشیخ را اشغال کرد. در تاریخ 4/5/1957 [[اسرائیل|اسرائیل]] از شرح الشیخ عقب نشینی کرد و به جای آن نیروهای واکنش سریع سازمان ملل مستقر شدند و بدین گونه آزادی عبور کشتیهای اسرائیلی در خلیج عقبه تأمین شد. "موشه کارمل" وزیر ترابری [[اسرائیل|اسرائیل]] مدتی بعد اعلام کرد که "شرکت کشتیرانی اسرائیل، ایجاد یک سازمان حمل و نقل دریایی میان "تیران" در دریای سرخ و "اشدود" در دریای مدیترانه را به منظور حمل و نقل کالاهای تجاری از مبدأ آفریقا به مقصد اروپا و برعکس به عهده گرفته است."

در پی وقوع تحولات سیاسی یمن شمالی، خطر ممنوعیت آزادی کشتیرانی [[اسرائیل|اسرائیل]] در دریای سرخ افزایش یافت. [[اسرائیل|اسرائیل]] مسأله بسته شدن احتمالی تنگه های تیران به وسیله ارتش [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] را دستاویز قرار داد. همین امر را نیز زمینه تجاوز ژوئن سال 1967 جلوه داد. دستگاه دیپلماسی رژیم صهیونیستی به منظور تلافی بسته شدن راه به روی کشتیرانی [[اسرائیل|اسرائیل]] در دریای سرخ از طریق جزیره میون (بریم) برای همکاری با استعمارگران انگلیسی فعال شد و اباابان برای بررسی موضوع با "هارولد ویلسن" و "جورج براون" ملاقات کرد. [[انگلیس ـ اسرائیل، روابط|انگلیس]] کوشید که به این جزیره متشبث بماند، اما بر اثرپافشاری حکومت نوپای یمن جنوبی، مجبور شد از آنجا خارج شود.

بعد از خروج استعمارگران انگلیسی از عدن و تأسیس جمهوری دموکراتیک یمن، همکاری [[اسرائیل|اسرائیل]] و [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] به منظور جلوگیری از تبدیل شدن دریای سرخ به یک دریاچه عربی، بیش از پیش مستحکم شد و [[اسرائیل|اسرائیل]] به [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] کمک کرد تا بتواند در برابر جنبش رهایی بخش اریتره مقاومت کند. ژنرال یهود شفاط هرکابی (Yehshofal Herkabi) که مسئول اطلاعات نظامی [[اسرائیل|اسرائیل]] بود در روزنامه صهیونیستی معاریو در تاریخ 12/2/1975 گفته است:

"اسرائیل به هر قیمتی باید مانع ظهور یک اریتره مستقل شود، زیرا این کشور پیرو اعراب خواهد بود و دریای سرخ را تبدیل به یک حوضچه عربی خواهد کرد و این امر عواقب وخیمی برای [[اسرائیل|اسرائیل]] به دنبال خواهد داشت."

در سال 1970 [[اسرائیل|اسرائیل]] جزیره حالب را که 40 کیلومتر مربع مساحت دارد و در 20 کیلومتری جنوب شرقی بندر عصب واقع است، اجاره کرد و در آن پایگاه دریایی و هوایی احداث نمود. همچنین یک پایگاه در بخش غربی اریتره نیز به نام "رواجبات" و دو پایگاه دیگر به نام های "مهکلای" در "اسمره" تأسیس کرد که یکی از آنها ویژه فعالیتهای [[جاسوسی|جاسوسی]] است. علاوه بر آن به منظور کنترل حرکتهای دریایی کشورهای همجوار عربی و ناوگانهای دریایی شوروی در جزیره "وهلک" ایستگاههای رادار تأسیس کرد.

در تاریخ 11/9/1971، حاییم بارلیو از اتیوپی دیدن کرد و مدت کمی بعد از آن نیز مجددا دیدار دومی از این کشور کرد و در تاریخ 12/3/1973 [[خبرگزاریها|خبرگزاریها]] گزارش دادند که [[اسرائیل|اسرائیل]] چند جزیره کوچک در نزدیکی باب المندب را اشغال کرده است.اسرائیل هم اعتراف کرد که این جزیره ها را هشت ماه پیش به وسیله یک نیروی کماندویی در لباس غیرنظامی و بدون برافراشتن پرچم تصرف کرده است. [[اسرائیل|اسرائیل]] همچنین اعتراف کرد که یک پایگاه ارتباطاتی در جزیره کوچکی به نام "زطیر" در فاصله 32 کیلومتری ساحل جمهوری یمن جنوبی، تأسیس کرده است.

در تاریخ 28/3/1973، اباابان اعلام کرد: "امنیت اسرائیل به امنیت و آزاد ماندن دروازه خروجی آن به دریای سرخ بستگی دارد و [[اسرائیل|اسرائیل]] به هر قیمتی که باشد از این دروازه خروجی دفاع خواهد کرد."

در جریان جنگ ششم اکتبر سال 1973 نیروی دریایی [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] با همکاری نیروی دریایی جمهوری دموکراتیک یمن، مدخل باب المندب را محاصره کرد، اما این محاصره به عنوان یکی از شرایط مجهز کردن ارتش دوم محاصره شده [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] به مواد غذایی، لغو شد.

در آوریل سال 1974 [[اسرائیل|اسرائیل]] دو ناوچه موشک انداز از نوع "ویشف" به نیروی دریایی خود در دریای سرخ افزود. در پی آن "شلومورائیل" فرمانده سابق نیروی دریایی [[اسرائیل|اسرائیل]] طی مقاله ای در روزنامه صهیونیستی معاریو در تاریخ 26/4/1974 نوشت: "این دریا می تواند دریای سرخ را که در گذشته نقطه ضعف [[اسرائیل|اسرائیل]] بود، به هنگام [[جنگ|جنگ]] تبدیل به صحنه ابتکار عمل [[اسرائیل|اسرائیل]] کند و برای پشت جبهه [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] و راههای دریایی آن تهدید کننده تلقی شود و تسلط [[مصر ـ اسرائیل، روابط |مصر]] بر کانال سوئز، تنها یک کلید در این گذرگاه آبی به نفع مصر باشد، اما کلید دوم و مهم تر می تواند در دست [[اسرائیل|اسرائیل]] باشد، مشروط بر این که بداند چگونه برتری دریایی در منطقه دریای سرخ و حفظ آن رامتحول سازد."

[[اسرائیل|اسرائیل]] سعی نمود در سال 1974 سقوط "هیلاسیلاسی" و روی کار آمدن "منگستوهایلا ماریام" در [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] ضربه ای به نقشه های [[صهیونیسم|صهیونیسم]] وارد ساخت. اسرائیل [[تبلیغات|تبلیغات]] گسترده ای را به منظور نجات یهودیان [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] از دست رژیم مارکسیستی جدید، آغاز کرد. این [[تبلیغات|تبلیغات]] [[اسرائیل|اسرائیل]] در پی پذیرش یهودیت طایفه یهودیان اتیوپی از "اوفود یا یوسف" حاخام بزرگ یهودیان در سال 1977 صورت گرفت. با روی کار آمدن ائتلاف لیکود در سال 1977، [[اسرائیل|اسرائیل]] فشارهای خود را بر رژیم "منگستوهایلا ماریام" افزایش داد تا دولت [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] مجوز مهاجرت یهودیان را به [[اسرائیل|اسرائیل]] صادر کند.

در تاریخ 6/2/1978 که [[دایان، موشه (1981 ـ 1915)|موشه دایان]] اعلام کرد روابطی میان [[اسرائیل|اسرائیل]] و [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] وجود دارد، رژیم اتیوپی، هیأت اسرائیلی را اخراج و بدین گونه کلیه روابط خود با رژیم صهیونیستی را قطع کرد. اما [[اسرائیل|اسرائیل]] سعی کرد به هر صورت ممکن روابط خود را با رژیم کمونیستی [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] به دلیل موقعیت مناسبی که این کشور برای [[اسرائیل|اسرائیل]] در منطقه دارد برقرار کند. در این زمینه روزنامه صهیونیستی معاریو در تاریخ 22/8/1978 تلاش [[اسرائیل|اسرائیل]] برای برقراری روابط با رژیم جدید [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] را در نکات زیر خلاصه کرد:

1 ـ تلاش برای باقی ماندن مستشاران نظامی و تکنسینها و کارشناسان اقتصادی [[اسرائیل|اسرائیل]] در اتیوپی.

2 ـ ادامه روابط اقتصادی [[اسرائیل|اسرائیل]] و اتیوپی.

3 ـ ادامه کمکهای نظامی [[اسرائیل|اسرائیل]] به اتیوپی.

قطع روابط [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] با [[اسرائیل|اسرائیل]] منجر به ایجاد فشار رژیم صهیونیستی بر رژیم مارکسیستی [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] برای صدور مجوز به یهودیان این کشور برای انتقال به [[اسرائیل|اسرائیل]] شد. با امضای پیمان کمپ دیوید بین مصرو [[اسرائیل|اسرائیل]] و برقراری روابط سیاسی بین دو رژیم، این فشارها بر [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] بیشتر گردید و بالاخره این فشارها در سالهای 84 ـ 1981 نتیجه داد. در اثر بحرانی شدن اوضاع سیاسی ـ اقتصادی اتیوپی، طی توافقی که بین رژیم این کشور و [[اسرائیل|اسرائیل]] امضاء شد 7 هزار تن از یهودیان [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] به طور مخفیانه به [[اسرائیل|اسرائیل]] منتقل شدند (نک: [[اتیوپی، انتقال یهودیان ـ به اسرائیل]]). این مسأله نقطه عطفی شد در عادی شدن روابط رژیم صهیونیستی و رژیم اتیوپی، به ویژه پس از فروپاشی اتحاد جماهیر شوروی که بزرگترین تکیه گاه رژیم حاکم [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] بود. همچنین با بحرانی شدن اوضاع سیاسی و نظامی [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] در اثر پیشروی نیروهای شورشی به سمت "آدیس آبابا" ـ پایتخت [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] ـ که منجر به فرار "هایلا ماریام" رئیس جمهور [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] از این کشور شد روابط [[اسرائیل|اسرائیل]] با [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] گسترش یافت و رژیم صهیونیستی بلافاصله "اوری لوبرانی" و سفیر خود در آدیس آبابا را به عنوان دو مقام اسرائیلی مأمور مذاکره با "سافیا گابراکیدن" رهبر جدید [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] کرد. این دو تن، مذاکره ویژه ای با وی به عمل آوردند که اولین نتیجه آن انتقال 500''','''

14 یهودی اتیوپیایی در تاریخ 24 و 25/5/1991 به [[اسرائیل|اسرائیل]] بود.

بدین ترتیب دوباره روابط [[اسرائیل|اسرائیل]] و [[اتیوپی ـ اسرائیل، روابط|اتیوپی]] با انتقال این گروه از یهودیان به فلسطین اشغالی روند عادی به خود گرفت. (ن.ر: یهودیان اتیوپی، انتقال ـ به اسرائیل)

==مآخذ:==
#نشریه '''''مرکز مطالعات استراتژیک خاورمیانه'''''، شماره 40، شهریور 1372.
#عطیه، غسان: فعالیتهای [[اسرائیل|اسرائیل]] در آفریقا، '''''مجله دراسات الفلسطیننة'''''، بیروت 1973.
#مؤسسه الارض ویژه مطالعات فلسطین، '''''استراتژی [[صهیونیسم|صهیونیسم]] در منطقه عربی و کشورهای همجوار آن'''''، انتشارات بین الملل اسلامی، 1363.
#روزنامه های صهیونیستی '''''هاآرتس و معاریو'''''، سالهای 1974 ـ 1975 ـ 1978.
#روزنامه های عربی '''''الحوادث و النهار'''''، سالهای 1972ـ1971.

اتیوپی ـ اسرائیل، روابط - تاریخچهٔ ویرایش‌ها

Wikiadmin: ۱ نسخه واردشده

Wikiadmin در ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۳:۰۸

→ نسخهٔ قدیمی‌تر	نسخهٔ ‏۱۵ ژوئیهٔ ۲۰۲۰، ساعت ۰۳:۰۸
(بدون تفاوت)